Na slici su po mnogima četiri najbolja jugoslovenska fudbalera, po drugima četiri od deset, po trećima četiri od dvadeset, neka bude i četiri od sto, za poentu ove priče to je nebitno. Ali na slici su četiri ubedljivo najveće fudbalske sujete na ovim prostorima, svako od njih četvorice misli ili je mislio za sebe da je bogomdan i da je baš on ubedljivo najbolji fudbaler ne samo Jugoslavije nego i Evrope i sveta. U tom kontekstu treba tumačiti njihove odnose, postupke, izjave.
Između Šekularca i Džajića je čitavog života vladala neskrivena netrpeljivost, koja je povremeno prerastala u otvoreno neprijateljstvo. Kao egomanijak i medijski zavisnik Šekularac Džajiću nikada nije mogao da oprosti što mu je ovaj uzeo slavu, popularnost, novinske stupce, naslovnice, navijačka srca, kasnije i direktorsku fotelju. Kada, recimo, Šeki kaže da je Bernard Vukas najbolji jugoslovenski fudbaler svih vremena, on to ne čini iz nekog prevelikog respekta prema Bajdi, nego iz ličnog animoziteta prema Džajiću kao pobedniku većine tih istorijskihr anketa.
Savićević je ostvario bolju internacionalnu karijeru od Stojkovića, ali kad god su se njih dvojica našli u istom trenutku u istom timu, bilo u Zvezdi ili reprezentaciji, nikada se nijednog trena nije postavljalo pitanje ko je kapiten, vođa i neprikosnoveni autoritet na terenu i u svlačionici. Kada su njih dvojica završili karijere, Stojkovića je čekalo najpre mesto predsednika FSJ, a potom i predsednika Zvezde, dok je Savićević morao da se zadovolji utešnim funkcijama selektora i savetnika.Upravo iz te zavisti i ljubomore prema Stojkoviću, Savićević se odrekao jugoslovenske ideje, priklonio Milu i kao nagradu dobio svoj vlastiti fudbalski savez, u kome je doživotni predsednik, Bog i batina. Tek kada je Dejo zadovoljio tu svoju ličnu sujetu i ambiciju i postao ravan Stojkoviću, odnosi između njih dvojice su krenuli u pravcu otopljavanja, ali su i dan-danas daleko od iskrenog i pravog prijateljstva.

…Ostavljen je negdje na sasvim nepoznatom terenu u šumi savezne američke države Minnesote, s kartom, kompasom i lampom, a pred njim su bila 72 sata teških napora, silnih izazova i, prije svega, neizvjesnost. On ne samo da se snašao, da je preživio, da nije odustao, već je na cilj stigao kao drugoplasirani. Filip Palijan je hrvatski vojnik s činom razvodnika i pripadnik Voda za uklanjanje eksplozivnih naprava u Inžinjerijskoj bojni Gardijske oklopno-mehanizirane brigade u Vukovaru, a titulu viceprvaka osvojio je na međunarodnom vojnom natjecanju “Minnesota Best Warrior Competition” u konkurenciji najspremnijih i vrhunski obučenih vojnika iz SAD-a i Kanade. U 72 sata natjecatelji su morali preći gotovo 50 kilometara, ispunjavajući 18 zadataka odnosno disciplina, uključujući i kretanje pod vatrom, upotrebu i prepoznavanje ručnih granata, prelazak vodenih prepreka i simulaciju povijesnih vojnih dijela. Izuzetna tjelesna sprema, znanje i nadasve mentalna snaga odvele su Filipa do visokog drugog mjesta , te je tako još jednom izašla na vidjelo moć hrvatskog vojnika. Filip se za ulazak u maslinastu odoru odlučio odmah nakon srednje škole, a motivirali su ga Domovinski rat i branitelji kojima je tada, početkom devedesetih kao dijete bio okružen. Bravo, Filipe!!